چه بی رحمانه و به سرعت نفس هایت به شماره افتادند..

رقص پرواز در نگاه خسته و بی روحت موج میزد و تو به مرگ لبخند زدی..

نمی دانستی بعد تو بازار این دنیا، جنس تو را برای همیشه کم دارد و ما نه تنها در غم از دست  دادن مادر و مادر بزرگی مهربان ، که در سوگ فقدان لحظه های آرامشی از جنس سادگی و طراوت یک روز بارانی که فقط با تو و در کنار تو میشد تجربه کرد؛ نه برای تو که برای خودمان دل می سوزانیم ..

ازین پس بهارهای زندگی مان تو را و مهربانی های بی وقفه ات را کم دارد..

و چه "کاش ها" که بعد از دست دادنت بر تارو پود دلم برای همیشه سایه نیفکند..